Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2012

Ο ΆΓΙΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝΑΣ


«Απ’του Αγίου Σπυρίδωνα μεγαλώνει η μέρα κατά ένα σπυρί»


Γιορτάζεται στις 12 Δεκεμβρίου και η λιτανεία του γίνεται τρεις φορές τον χρόνο.

Eίναι ο βοηθός του Αγίου Νικολάου, σε στεριές και θάλασσες και χαλάει τα παπούτσια του τρέχοντας για να βοηθήσει, όχι μόνο τους ναυτικούς που παλεύουν με τα κύματα, αλλά και όλους όσοι βρίσκονται σε κίνδυνο.

Επίσης, στην Κίο, θεωρείται ότι θεραπεύει την ευλογιά και κάποιες ασθένειες στα αυτιά, γι’αυτό και τον παρακαλούσαν οι άνθρωποι που υπέφεραν από τους πόνους, λέγοντας «Άγιε Σπυρίδωνά μου, κάμε με τ’αφτί μου καλά, να σε φέρω ένα γλυκό». Τα γλυκά που συνήθιζαν να τάζουν στον Άγιο, ήταν λαλάγγια (τηγανίτες) ή χαλβάς.

Στην Κέρκυρα, όπου είναι ο προστάτης του νησιού, υπάρχουν διάφοροι θρύλοι.
Ένας από αυτούς, αφορά την προστασία που παρείχε ο Άγιος στο νησί, διώχνοντας την πανώλη. Η ιστορία έχει ως εξής: «Στην Κέρκυρα, το 1815, φάνηκε ένας καλόγερος να κυνηγάει ένα θηρίο, που ήταν συνδυασμός λιονταριού και μαϊμούς και είχε φτερά σαν της νυχτερίδας (η πανώλη) και να το χτυπάει με ένα μεγάλο σταυρό. Όταν το οδήγησε σε έναν βράχο, το έριξε και σε εκείνο το σημείο χάραξε έναν σταυρό. Λέγεται ότι ο σταυρός φαίνεται ακόμη και σήμερα πάνω στο βράχο».
Μια άλλη ιστορία αναφέρεται στη βοήθεια που παρείχε ο Άγιος στους κατοίκους της Κέρκυρας, καθώς έβγαινε από την εκκλησία, όπου βρίσκεται το λείψανό του, για να τους βοηθήσει και γι’αυτό χαλούσαν τα παπούτσια του και έπρεπε να του τα αλλάζουν συχνά. Αυτός ο θρύλος ίσως και να οφείλεται στο γεγονός ότι στα Επτάνησα, τον θεωρούσαν προστάτη τους οι υποδηματοποιοί.

Στην Κωνσταντινούπολη, παλιότερα, τον τιμούσαν οι χρυσοχόοι και αργυροχόοι (κουγιουμτζήδες), επειδή για να βοηθήσει μια οικογένεια που ήταν φτωχή, μετέτρεψε ένα φίδι σε χρυσό απολίθωμα.

Στην Κύπρο, στη γενέτειρά του Άσσια, στην Αμμόχωστο, πιστεύουν ότι μπορούσε να διαβάζει τις πονηρές σκέψεις.

Συγχρόνως, τιμούν τον Άγιο, για να τον ευχαριστήσουν για τη διάσωση της Κέρκυρας από τους Τούρκους, στις 11 Αυγούστου 1716. Όταν οι Τούρκοι πολιορκούσαν το νησί, οι Βενετοί και οι κάτοικοί του αντιστάθηκαν με περισσότερη θέρμη, καθώς έβλεπαν τον Άγιο να τους ενθαρρύνει να συνεχίσουν να αντιστέκονται σθεναρά στον εχθρό, από τα τείχη. Οι Τούρκοι έφυγαν και η Βενετική Κυβέρνηση καθιέρωσε τη γιορτή και τη Λιτανεία του Αγίου. Όταν, με τα «Ενωτικά», απέσυραν τη στρατιωτική μουσική που συνόδευε τη γιορτή, τότε οι Κερκυραίοι ίδρυσαν μια ντόπια Φιλαρμονική, με το όνομα «Άγιος Σπυρίδων», η οποία μέχρι σήμερα συνεχίζει το έργο της.





Πηγές

Βιβλιογραφία

  • Γεώργιος Α. Μέγας: «Ζητήματα ελληνικής λαογραφίας», Εκδ. Ακαδημία Αθηνών, 1975
  • Βασίλης Λαμνάτος: «Οι μήνες στην αγροτική και ποιμενική ζωή του λαού μας», Εκδ. «Δωδώνη», 1987
  • Κώστα Ρωμαίος: «Το αθάνατο νερό», 1973
  • Νικόλαος Γ. Πολίτης: «Παραδόσεις. Μελέται περί του βίου και της γλώσσης του ελληνικού λαού», τ. Β’, Εκδ. «Ιστορική Έρευνα», 1904
  • Άλκης Κυριακίδης-Νέστορας: «Οι 12 μήνες. Τα λαογραφικά», Εκδ. Μάλλιαρης-Παιδεία, 1986
  • Δημήτριος Σ. Λουκάτος: «Σ υμπληρωματικά του Χειμώνα και της Άνοιξης», Εκδ. Φιλιππότη, 1985


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου