Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου 2014

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ



«Σ’τσί δεκαεφτά του Γεναριού
είναι, κυρά μ’, τ’Αγι-Αντωνιού.
Τοτεσάς, κυρά Μαντόνα,
είν’η φούρια του χειμώνα!»



Ο Άγιος Αντώνιος έζησε στην Αίγυπτο στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου και ξεχωρίζει για τις μεταφυσικές ενοράσεις του και την επιβολή του στα δαιμόνια.

Ακριβώς επειδή θεωρείται δαιμονοδιώκτης, πολλοί συνηθίζουν να λένε για τους τρελούς ή τους ιδιότροπους πως αυτοί «είναι για τον Άγι-Αντώνη».

Η ημέρα της γιορτής του θεωρείται αργία και δεν συνηθίζεται να κάνουν δουλειές, γι’αυτό και οι παλιοί Αθηναίοι έλεγαν:

«Κόρη ζύμωσε, ξαγκωνιάστηκε,
κόρη έπλυνε, ξεχεριάστηκε».

Στα μέσα του Ιανουαρίου συνήθως έχει κρύο, γι’αυτό υπάρχει η κατάρα «κακή ριπή τ’Άγι-Αντωνιού να σ’εύρει», δηλαδή το δυνατό κρύο της ημέρας του.
Και οι Ιταλοί λένε για το κρύο κλίμα που επικρατεί τότε, την φράση: «SantAntonio, gran freddura».

Οι πιο αισιόδοξοι σκέφτονται ότι το κρύο αργότερα θα ξεθυμάνει και ότι πλησιάζουν και οι απόκριες, γι’αυτό και λένε σαν παρηγοριά:

«Απ’τ’Αγι-Αντωνιού και πέρα
δωσ’του φουστανιού αέρα!».




ΠΗΓΕΣ:

·         Δημήτριος Σ. Λουκάτος: «Συμπληρωματικά του χειμώνα και της άνοιξης», Εκδ. Φιλιππότη, 1985